Lebih seabad selepas penghijrah terawal dari Daerah Shunde (Soon Tuck dalam bahasa Kantonis) di China menetap di Pulau Pinang, gelombang kedatangan yang berbeza tiba menyeberangi Laut China Selatan. Mereka adalah wanita-wanita yang tidak berkahwin, dikenali sebagai mah che (bahasa Kantonis) atau majie, yang datang untuk bekerja sebagai pembantu rumah pada awal tahun 1900-an.
Mah che, bermaksud "ibu dan kakak" dalam bahasa Kantonis, adalah istilah yang mesra yang mencerminkan peranan keibuan dan penjagaan yang dimainkan oleh wanita-wanita ini dalam rumah tangga yang mereka layani. Wanita-wanita ini mengikrarkan pembujangan seumur hidup sebagai wanita yang menyikat rambut sendiri, jadi mereka tidak mempunyai suami, anak, atau saudara-mara, tetapi sebaliknya bergantung pada "persaudaraan mah che" dan Soon Tuck Wooi Koon untuk mengambil bahagian dalam aktiviti komuniti dan mengekalkan hubungan dengan tradisi tanah air yang mereka tinggalkan.
Sejarah Awal dan Penubuhan Soon Tuck Wooi Koon
Soon Tuck Wooi Koon secara rasmi ditubuhkan pada 1838, tetapi menurut rekod persatuan, kehadiran penghijrah dari Shunde dapat dikesan kembali ke 1798. Sebuah kubur yang masih wujud sejak 1798, milik seorang penghijrah Shunde, menunjukkan bahawa orang dari daerah itu telah menetap di pulau itu sebelum persatuan ditubuhkan secara rasmi.
Persatuan ini memulakan operasi di premis sewa di Church Street pada 1838 untuk melayani penghijrah dari Shunde dan menawarkan tempat untuk ibadat nenek moyang, perhimpunan komuniti, dan bantuan bersama. Apabila keahlian bertambah, ia berpindah ke Bishop Street pada 1850, dan dalam tempoh ini persatuan menubuhkan dua institusi kebudayaannya yang paling terkenal — Kumpulan Tarian Singa dan Seksyen Seni Mempertahankan Diri.
Peranan dalam Menyokong Wanita Mah Che
Peranan persatuan tidak lama kemudian berkembang melampaui organisasi daerah konvensional. Pada 1919, menyedari bahawa ramai mah che dan ahli yang tidak berkahwin tidak mempunyai tempat untuk pulih apabila mereka jatuh sakit, persatuan menubuhkan wad pemulihan perubatan di dalam premisnya untuk menjaga ahli yang sakit. Apabila persatuan berpindah ke ibu pejabatnya sekarang di 51, Love Lane pada 1928, bangunan baru itu juga menggabungkan klinik kesihatan, meneruskan misi kebajikannya untuk ahli dan juga orang awam.
Pameran bertajuk "妈姐：妈妈姐姐，姑婆：姑姑婆婆，梳梳平安" (Mah che: mah mah che che, gu po: gu gu poh poh, yang secara longgar diterjemahkan sebagai 'semoga setiap sikat sikat membawa keamanan dan keselamatan') pada April tahun lalu, yang dikendalikan oleh Soon Tuck Wooi Koon, mendokumentasikan penghijrahan dan kehidupan wanita-wanita yang menyikat rambut sendiri dari daerah Shunde ke Asia Tenggara. Pameran itu, yang dikuratori oleh artis dan penyelidik Guangdong, Chen Jialu, juga menunjukkan penyelidikan sejarah bahawa ramai mah che turut menyumbang secara kewangan terhadap penubuhan dan pertumbuhan Soon Tuck Wooi Koon sendiri, menonjolkan peranan mereka bukan sahaja sebagai penjaga tetapi juga sebagai pembina komuniti.
Pusat Kebudayaan Kantonis yang Aktif
Walaupun persatuan menjadi tempat perlindungan bagi mah che pada awal 1900-an, ia juga berkembang menjadi salah satu pusat paling aktif di Pulau Pinang untuk seni persembahan Kantonis. Selepas Pendudukan Jepun, persatuan menghidupkan semula Kumpulan Tarian Singa dan Seksyen Seni Mempertahankan Diri pada 1946, sebelum menubuhkan Seksyen Muzik dan Opera serta Seksyen Wanita pada tahun yang sama. Kumpulan-kumpulan ini mengubah persatuan menjadi hab kebudayaan yang meriah di mana ahli berkumpul bukan sahaja untuk mesyuarat tetapi juga untuk berlatih muzik Kantonis, menganjurkan persembahan opera, dan meraikan perayaan tradisional.
Seksyen Muzik dan Opera membantu memelihara lagu-lagu Kantonis dan tradisi teater yang dibawa oleh penghijrah dari Shunde, manakala persembahan yang dianjurkan oleh persatuan menjadi cara penting untuk mengukuhkan ikatan dalam komuniti dan mewariskan dialek, adat resam, dan cerita rakyat kepada generasi muda. Kumpulan Tarian Singa dan Seksyen Seni Mempertahankan Diri juga menjadi simbol kekal identiti kebudayaan persatuan, menawarkan latihan fizikal, memupuk disiplin, dan memastikan seni mempertahankan diri tradisional Cina selatan terus berkembang di Pulau Pinang. Salah seorang guru dalam seksyen seni mempertahankan diri bahkan diangkat sebagai dewa, Zhi Sin Zhou Sin, di mana ahli-ahli menawarkan doa kepadanya di sebuah altar di persatuan.
Pendidikan dan Tradisi Berterusan
Persatuan juga memberi tumpuan kepada pendidikan dengan memperkenalkan biasiswa selepas Perang Dunia II untuk menggalakkan anak-anak ahli mencapai kecemerlangan dalam pendidikan. Jawatankuasa Anugerah Pendidikan ditubuhkan dan terus mengiktiraf pelajar cemerlang dari keluarga ahli persatuan. Selama bertahun-tahun, apabila keahlian berkurangan kepada kira-kira 300 ahli, kumpulan tarian singa, seksyen seni mempertahankan diri, dan seksyen muzik dan opera persatuan tidak lagi wujud. Apa yang tinggal dari seksyen muzik adalah sesi karaoke biasa manakala alat muzik kekal sebagai peninggalan di sebalik kabinet berkunci.
Tidak seperti kebanyakan persatuan di mana altar utama untuk dewa utama ibadat terletak di dewan utama, di Soon Tuck Wooi Koon, altar untuk dewa utama mereka, Guan Gong, terletak di dewan sembahyang di tingkat atas. Begitu juga, dewan nenek moyang di mana tablet ahli yang telah meninggal termasuk mah che, juga terletak di tingkat atas bersama dengan bukaan khas di sisi dinding untuk relau kertas sembahyang di mana ahli boleh membakar persembahan kepada nenek moyang mereka. Persatuan juga mengekalkan tradisi Kantonis menyalakan tanglung di dewan nenek moyang apabila terdapat bayi lelaki yang baru lahir dalam keluarga ahli Soon Tuck.
Persatuan, yang biasanya ditutup kepada orang ramai dan hanya dibuka kepada ahli, baru-baru ini mengadakan rumah terbuka semasa Sambutan Warisan George Town. Sejarah persatuan dipamerkan pada papan maklumat manakala pelawat dibawa melawat bangunan secara berpandu.
