Bekas Perdana Menteri dua kali, Dr Mahathir Mohamad, tidak sepatutnya menyesal kerana gagal menyatukan orang Melayu di negara ini. Beliau sedih bahawa kegagalan orang Melayu untuk bersatu akan menyebabkan negara terlepas daripada genggaman mereka. Namun, Mahathir, walau pun berniat baik dalam usahanya untuk perpaduan Melayu, gagal menyedari bahawa keadaan politik yang pernah menyatukan orang Melayu mungkin tidak lagi wujud.
Faktor penyatuan Melayu dahulu
Kuasa yang mendorong orang Melayu bersatu di bawah Umno adalah penentangan terhadap rancangan Malayan Union, keperluan untuk bersiap sedia menuju kemerdekaan, dan persepsi ancaman daripada bukan Melayu. Dengan kemerdekaan, Umno muncul sebagai wakil tunggal orang Melayu untuk mentadbir negara berdasarkan perjanjian konsosiasional dengan MCA dan MIC, rakan kongsi yang lebih kecil dalam gabungan Perikatan.
Kebangkitan dan kejatuhan Umno
Kemunculan dan pengukuhan Umno di bawah gabungan besar Barisan Nasional (BN) sejurus selepas insiden 13 Mei menyebabkan peranan politik utama parti itu. Malangnya, terdapat kelemahan kepada hegemoni politik Umno. Kuasa politik yang tidak terkawal menyebabkan pemimpin Umno terlibat dalam rasuah, pengubahan wang haram, dan penyalahgunaan lain. Hanya menunggu masa sebelum menyertai Umno dilihat bukan sebagai perlindungan untuk kepentingan Melayu, tetapi sebagai jalan menuju kemasyhuran dan kekayaan.
Kehinaan akibat keterlaluan Umno mendorong ramai orang Melayu menyokong PAS, yang perwakilan politiknya diatur di bawah panji Islam. Mahathir boleh meratapi kekurangan perpaduan di kalangan orang Melayu, tetapi beliau juga harus bersedia mengakui bahawa kerosakan dalam Umno bermula di bawah kepimpinannya sendiri.
Perpecahan dalam Umno
Umno mungkin merupakan parti yang kuat di bawah Mahathir pada tahun 1980-an, 1990-an, dan seterusnya, tetapi perselisihan dalaman mengenai kedudukan dan akses kepada keuntungan ekonomi tidak dapat menghalang kemerosotan politik parti. Perselisihan ini mewujudkan retakan dalam Umno, mengakibatkan pembentukan parti-parti berasaskan Melayu lain seperti Bersatu dan Pejuang. Ironinya, Mahathir sendiri yang berada di belakang penubuhan Bersatu dan Pejuang.
Kepelbagaian politik Melayu
Proliferasi parti politik Melayu mungkin tidak semestinya mencerminkan kekurangan perpaduan Melayu, tetapi sebaliknya hasil daripada orang Melayu menjadi lebih berpendidikan, bersama-sama dengan kemunculan kelas profesional dan keusahawanan, dan tidak kurangnya kebangkitan elit politik yang kritis terhadap kepimpinan Melayu sedia ada dalam kedua-dua gabungan pemerintah dan pembangkang.
Adalah wajar Mahathir merindui zaman ketika terdapat satu parti Melayu yang dominan, iaitu Umno. Umno masih mengekalkan tahap tarikan di kalangan orang Melayu, tetapi zaman kegemilangannya sudah berakhir. Sama ada Umno dapat kembali kepada kegemilangan dahulu masih tidak pasti.
Pandangan alternatif
Saya tidak bersetuju dengan Mahathir bahawa kesukaran orang Melayu bersatu di bawah satu payung politik membawa bencana kepada komuniti. Pada zaman moden, demokrasi, dan pluralisme ini, orang Melayu mempunyai pilihan dan hak untuk menentukan perwakilan politik mereka. Sudah berlalu zaman apabila orang Melayu mengikut buta perintah pemimpin mereka.
Walaupun orang Melayu berpecah secara politik, mereka tetap mengawal agensi kerajaan, perkhidmatan awam, tenaga buruh, angkatan tentera, dan institusi penting lain. Untuk mendakwa bahawa orang Melayu akan rugi adalah menafikan pencapaian besar yang telah mereka capai selama beberapa dekad dalam bidang ekonomi, kewangan, pelaburan, dan seterusnya.
P Ramasamy adalah pengerusi Urimai dan bekas timbalan ketua menteri Pulau Pinang. Pandangan yang dinyatakan adalah milik penulis dan tidak semestinya mencerminkan FMT.
