Selepas Pilihan Raya Negeri (PRN) Sabah tahun lalu, Ketua Menteri Sabah Hajiji Noor dilihat semakin tegas dalam pendekatan politik dan pentadbirannya. Untuk sekian lama, beliau dikenali sebagai pemimpin yang tenang dan mudah berunding, bukan jenis ahli politik yang lantang menyerang atau mencetuskan konfrontasi secara terbuka. Imejnya lebih dekat dengan 'Mr Nice Guy' — pemimpin yang mahu menjaga semua pihak, menenangkan keadaan, dan mengelak konflik besar.
Perubahan Selepas PRN
Namun, selepas PRN Sabah November tahun lalu, gambaran itu mula berubah. Hajiji masih kelihatan tenang, senyumannya masih ada, dan bahasanya masih lembut. Namun, politiknya tidak lagi selembut dahulu. Kini, beliau muncul lebih keras dan membuat keputusan yang mungkin dahulu dianggap terlalu berisiko. Inilah Hajiji baharu: bukan lagi sekadar 'Mr Nice Guy', tetapi pemimpin yang mahu menunjukkan Gabungan Rakyat Sabah (GRS) yang diketuainya tidak boleh terus dijadikan tempat singgah sementara oleh mana-mana parti atau tokoh politik.
Menjelang PRN, Parti Solidariti Tanah Airku (STAR) dan Parti Maju Sabah (SAPP) meninggalkan GRS. Pasca pilihan raya itu pula, Pertubuhan Kebangsaan Sabah Bersatu (Usno) pimpinan bekas speaker Dewan Rakyat Pandikar Amin Mulia memilih haluan sama. Namun, Hajiji menjawab perkembangan itu dengan cara yang berbeza. Beliau tidak panik atau merayu, sebaliknya menunjukkan GRS tidak akan runtuh hanya kerana ada pihak yang memilih untuk keluar.
Mesej Politik Hajiji
Kes Pandikar Amin paling jelas memperlihatkan perubahan itu. Mungkin ada yang menjangka Hajiji akan memujuk veteran politik itu supaya mempertimbangkan semula keputusan meninggalkan GRS. Sebaliknya, Hajiji menerima peletakan jawatan itu dan mengucapkan selamat maju jaya. Itu bukan sekadar tindak balas biasa, tetapi mesej politik. Mesejnya mudah: GRS akan terus mara ke depan. Mereka yang mahu keluar boleh keluar, tetapi jangan menganggap pintu akan sentiasa terbuka atau kedudukan lama akan menunggu apabila keadaan berubah. Usno, SAPP, dan Presiden STAR Jeffrey Kitingan tentunya boleh membaca isyarat ini. Ruang sudah diberi, kuasa pernah dikongsi, tetapi memilih untuk keluar tetap ada akibatnya.
Ketegasan Hajiji bukan sekadar soal menghukum mereka yang keluar, tetapi berkait cara beliau membaca realiti kuasa selepas pilihan raya. GRS menang kerusi terbanyak tetapi memerlukan formula stabil untuk membentuk kerajaan. Dalam keadaan itu, membawa Umno dan Barisan Nasional (BN) ke dalam susunan pasca pilihan raya bukan langkah popular bagi semua pihak. Ada yang melihatnya sebagai kompromi atau membuka semula ruang kepada parti lama, tetapi Hajiji melihatnya dari sudut lain.
Bukan Talian Hayat Umno
BN mungkin hanya mempunyai jumlah kerusi kecil, tetapi ia masih memiliki jentera, rangkaian akar umbi, pengalaman pilihan raya, dan hubungan dengan Putrajaya. Dalam politik Sabah, semua itu masih mempunyai nilai. BN bukan lagi kuasa dominan dalam kerajaan negeri, tetapi sebagai rakan kecil ia tetap berguna. Hajiji tidak membawa BN masuk kerana mahu tunduk kepada Umno, tetapi untuk menstabilkan pentadbiran negeri supaya tidak sentiasa terganggu oleh kira-kira politik harian. Keputusan di Parlimen Kinabatangan dan DUN Lamag mengukuhkan hujah itu. GRS menyokong BN yang menang dua PRK dengan selesa. Ini menunjukkan kerjasama GRS-BN bukan sekadar susunan pemimpin di atas kertas. Apabila jentera bergerak dengan disiplin, ia boleh menghasilkan keputusan. Jadi, ini bukan memberi talian hayat kepada Umno, tetapi Hajiji memahami nilai kerjasama terkawal.
Diplomasi RM1.5 Bilion
Ketegasan tetapi berhemah Hajiji juga memberi manfaat kepada rakyat Sabah. Ia terbukti selepas Putrajaya menaikkan pemberian khas interim Sabah daripada RM600 juta kepada RM1.5 bilion, sementara rundingan hak 40% hasil negeri diteruskan. Politik Sabah sering didendangkan dengan retorik autonomi dan hak tuntutan, tetapi kerajaan negeri juga memerlukan hubungan kerja yang berfungsi dengan Putrajaya. Dana pembangunan, geran khas, projek infrastruktur, dan pelaksanaan dasar tidak bergerak hanya dengan slogan. Di sinilah Hajiji cuba meletakkan dirinya: tegas untuk mempertahankan kepentingan Sabah, tetapi pragmatik tidak memutuskan jambatan dengan Putrajaya. Pentadbirannya juga mahu menunjukkan bahawa kerajaan tidak hanya sibuk mengurus politik. Agenda Sabah Maju Jaya (SMJ) 2.0 dan banyak lagi projek serta inisiatif kebajikan rakyat adalah bukti GRS mempunyai rancangan melangkaui kelangsungan kuasa.
Namun, ada satu cabaran yang tidak boleh diabaikan. Hajiji baharu yang lebih tegas masih perlu membuktikan ketegasan tidak bermaksud pengecualian. GRS tidak boleh hanya kelihatan kukuh di kawasan tradisi, tetapi perlu meyakinkan pengundi bandar, Cina, dan kelompok yang lebih kritikal terhadap politik gabungan. Di kawasan bandar, pengundi mahu melihat tadbir urus, peluang ekonomi, infrastruktur, integriti, dan dasar yang inklusif. Mereka juga lebih cepat menghukum jika melihat kerajaan terlalu selesa dengan kuasa. Maka, cabaran Hajiji bukan sekadar memastikan GRS terus menjadi pusat politik Sabah, tetapi memastikan GRS tidak dilihat sekadar kuat kerana cukup angka untuk berkuasa, tetapi gagal membina keyakinan merentas komuniti.
Akhirnya, GRS perlu dilihat bukan lagi sebagai kenderaan pilihan raya sementara oleh pihak tertentu, tetapi pusat graviti politik Sabah. Sama ada pengkritiknya suka atau tidak, gabungan itu masih berdiri sebagai platform utama kerajaan negeri. Senyuman Hajiji itu masih ada, tetapi kelembutan lama tidak lagi boleh diambil mudah. Mereka yang berurusan dengan Hajiji selepas PRN sedang berdepan dengan pemimpin yang berbeza — bukan lagi sekadar 'Mr Nice Guy' Sabah, tetapi arkitek politik yang tahu bila perlu membuka pintu, dan bila perlu membiarkan orang keluar tanpa menoleh ke belakang.
