Mahkamah Tinggi di Alor Setar menegaskan bahawa sesiapa yang menyaman doktor atau penyedia perkhidmatan kesihatan atas kecuaian perubatan mesti menyokong tuntutan tersebut dengan bukti perubatan pakar yang bebas. Hakim Johan Lee menyatakan bahawa prinsip undang-undang "siapa yang menuduh mesti membuktikan" kekal sebagai asas dalam kes kecuaian perubatan, kerana hakim tidak berkelayakan untuk menentukan sendiri sama ada seorang doktor telah memenuhi standard profesional yang diperlukan.
Kes ditolak kerana tiada bukti pakar
Beliau membuat kenyataan tersebut semasa menolak saman yang difailkan bagi pihak seorang kanak-kanak lelaki yang mengalami komplikasi selepas menjalani prosedur sunat di sebuah klinik swasta pada tahun 2019. Bapa kanak-kanak itu menyaman empat defendan, mendakwa bahawa prosedur tersebut dilakukan secara cuai, mengakibatkan pendarahan berlebihan, kesakitan, kesukaran membuang air kecil, dan perkembangan tisu berserabut.
Hakim Johan memerintahkan plaintif membayar kos sebanyak RM20,000. Beliau juga menolak tuntutan plaintif sebanyak RM35,000 untuk pembedahan pembetulan pada masa hadapan, dengan menyatakan bahawa ia tidak disokong oleh bukti perubatan pakar atau dokumen seperti cadangan pakar atau sebut harga untuk rawatan yang dicadangkan.
Tiga elemen penting tidak dibuktikan
Dalam penghakiman setebal 35 muka surat, Johan berkata plaintif gagal membuktikan tiga elemen penting kecuaian perubatan: pelanggaran standard penjagaan yang diperlukan, sebab akibat, dan kerosakan. Beliau menggambarkan kegagalan untuk memanggil pakar perubatan bebas sebagai "kelemahan maut" dalam kes tersebut, dengan mengatakan mahkamah tidak mempunyai asas untuk menentukan standard penjagaan yang terpakai, sama ada ia telah dilanggar, atau sama ada pelanggaran itu telah menyebabkan kecederaan.
Hakim Johan menegaskan bahawa mahkamah tidak boleh menentukan standard penjagaan seorang diri atau membuat kesimpulan klinikal berdasarkan semata-mata gambar dan pendapat awam bapa kanak-kanak itu, menekankan bahawa hanya seorang profesional perubatan yang boleh membantu mahkamah secara objektif mengenai isu-isu tersebut.
Doktrin res ipsa loquitur tidak terpakai
Beliau juga menolak pergantungan bapa kepada prinsip undang-undang res ipsa loquitur (perkara itu bercakap untuk dirinya sendiri), dengan mengatakan bahawa hasil perubatan yang buruk tidak secara automatik membuktikan kecuaian, dan doktrin itu tidak melepaskan plaintif daripada beban membuktikan tuntutan tersebut.
Beliau selanjutnya memutuskan bahawa pihak-pihak terikat dengan pliding mereka dan enggan mempertimbangkan tuduhan yang dibangkitkan hanya semasa penghujahan akhir, termasuk dakwaan bahawa pembantu perubatan telah melanggar peraturan perkhidmatan awam dengan melibatkan diri dalam amalan swasta.
Kelewatan memutuskan rantai sebab akibat
Mengenai sebab akibat, Johan mendapati bahawa doktor telah berulang kali menasihati bapa kanak-kanak itu untuk mendapatkan rawatan di hospital, tetapi terdapat kelewatan yang ketara sebelum nasihat itu diikuti. Beliau memutuskan bahawa kelewatan itu memutuskan rantai sebab akibat antara kelakuan defendan dan kecederaan kanak-kanak itu.
Kes ini mengingatkan bahawa dalam tuntutan kecuaian perubatan, bukti pakar bebas adalah penting untuk membuktikan kes, dan mahkamah tidak boleh membuat keputusan berdasarkan pendapat orang awam semata-mata.
