Dewan Rakyat baru-baru ini meluluskan pindaan kepada Akta Kesalahan Seksual Terhadap Kanak-Kanak, memperluas bidang kuasa undang-undang Malaysia untuk mendakwa kesalahan seksual terhadap kanak-kanak yang dilakukan di luar negara, terutamanya apabila pesalah mempunyai kaitan dengan Malaysia. Langkah ini menutup liang undang-undang yang telah lama wujud, di mana individu yang mempunyai hubungan kukuh dengan Malaysia boleh mengelak pendakwaan dengan melakukan kesalahan di luar negara.
Liang undang-undang ditutup
Menurut Liew Li Xuan, seorang peguam bela belia dan pengasas LifeUp Malaysia, eksploitasi seksual kanak-kanak semakin didorong oleh platform digital, rangkaian rentas sempadan, dan anonymity. Pesalah boleh beroperasi merentasi bidang kuasa, mangsa boleh dihubungi secara jauh, dan bukti boleh tersebar di pelbagai negara. Tanpa bidang kuasa luar wilayah, banyak kes berisiko jatuh ke dalam jurang bidang kuasa di mana pesalah lolos begitu sahaja kerana jenayah tidak berlaku di dalam sempadan negara.
Agensi penguatkuasaan undang-undang dan peguam bela perlindungan kanak-kanak berulang kali menekankan bahawa eksploitasi seksual kanak-kanak semakin melibatkan grooming digital, penyalahgunaan secara langsung, dan pemerdagangan bahan lucah rentas sempadan. Sempadan undang-undang tradisional sering tidak mencukupi untuk memastikan pendakwaan dan keadilan.
Kerjasama antarabangsa penting
Walau bagaimanapun, undang-undang sahaja tidak menyelesaikan masalah. Keberkesanan undang-undang sedemikian bergantung pada kerjasama antarabangsa dan keupayaan pihak berkuasa mengumpul bukti digital merentasi sempadan. Liew menegaskan bahawa kesalahan seksual kanak-kanak bukan sahaja memusnahkan kehidupan individu, tetapi juga memecahbelahkan keluarga, menjejaskan kepercayaan terhadap institusi, dan mewujudkan kesan psikologi dan sosial jangka panjang. Mangsa sering membawa trauma sehingga dewasa, menjejaskan pendidikan, kesihatan mental, dan penyertaan ekonomi masa depan.
Tanggungjawab masyarakat
Kesan ini tidak terpencil; ia meluas merentasi generasi dan komuniti. Oleh itu, isu ini memerlukan perhatian awam di luar prosiding parlimen. Ia adalah soal tanggungjawab masyarakat. Kesedaran, pendidikan awal tentang keselamatan dalam talian, mekanisme pelaporan yang lebih kukuh, dan sistem sokongan mangsa sama penting dalam menangani punca masalah.
Undang-undang perlindungan kanak-kanak mesti berkembang seiring dengan teknologi dan tingkah laku jenayah. Ukuran kejayaan sebenar tidak akan ditemui dalam undian parlimen, tetapi dalam sama ada kanak-kanak benar-benar lebih selamat di ruang fizikal dan digital.
