Tangan Diborgol atau Tidak? Perdebatan Mengenai Penggunaan Borgol Terhadap Tertuduh di Mahkamah
Dalam sistem keadilan, amalan memborgol tertuduh semasa di mahkamah telah menjadi isu yang sering diperdebatkan, melibatkan pertimbangan antara keperluan keselamatan dan penghormatan terhadap hak kebebasan peribadi. Perbincangan ini mendapat perhatian khusus dalam kes Sunil Gupta & Ors lwn State Of Madhya Pradesh & Ors [1990] di Mahkamah Agung India, di mana hakim menyuarakan kebimbangan mengenai penggunaan borgol tanpa justifikasi yang kukuh.
Keputusan Mahkamah Agung India dan Pandangan Hakim
Hakim Pandian SR, dalam penghakiman tersebut, menegaskan bahawa mahkamah telah berulang kali mengutuk amalan polis pengiring yang memborgol banduan tanpa sebab yang munasabah. Beliau menekankan pentingnya meneliti justifikasi yang diberikan oleh pihak berkuasa untuk langkah sekatan ini, sambil mengimbangi tuntutan untuk mengelakkan pelarian banduan dengan melindungi personaliti mereka daripada kekejaman.
Dalam kes lain, Bhim Singh, MLA lwn State of J & K & Others [1985], Hakim Chinnappa Reddy J mengingatkan bahawa pegawai polis, sebagai penjaga undang-undang dan ketenteraman, harus menghormati kebebasan peribadi rakyat dan tidak terlibat dalam tindakan yang melanggar undang-undang. Pandangan ini menekankan tanggungjawab polis untuk melindungi, bukan menculik, hak sivil.
Aplikasi dalam Kes Malaysia: Ramanathan a/l Chelliah lwn Pendakwa Raya
Kes Sunil Gupta telah dirujuk oleh peguam kanan Karpal Singh dalam hujahnya di Mahkamah Tinggi bagi kes Ramanathan a/l Chelliah lwn Pendakwa Raya [1994]. Beliau memohon agar borgol dikeluarkan daripada tertuduh yang diwakilinya semasa di mahkamah, dengan alasan bahawa penggunaan borgol harus dilaksanakan dengan budi bicara yang ketat berdasarkan bukti.
Sebagai tindak balas, Hakim Mahkamah Tinggi Syed Ahmad Idid merujuk kepada Seksyen 20(3)(m) Akta Polis (Akta 344), yang meletakkan tanggungjawab kepada polis untuk mengiring dan mengawal banduan serta orang lain dalam tahanan. Beliau juga memetik keputusan Mahkamah Agung India dalam Prem Shankar Shukla lwn Delhi Administration [1980], di mana Hakim Pathak RS menyatakan bahawa keputusan untuk memborgol atau mengenakan sekatan lain adalah terletak pada pihak berkuasa yang bertanggungjawab atas jagaan tertuduh.
Hakim Syed Ahmad Idid memerhatikan bahawa prosedur normal adalah mengeluarkan borgol apabila seseorang berada di dok tertuduh, merujuk kepada Hakim Callow dalam Pendakwa Raya lwn Wee Swee Siang [1948], yang menyimpulkan bahawa penggunaan borgol mungkin diperintahkan jika ia "penting". Beliau menyimpulkan bahawa perintah untuk tertuduh kekal diborgol adalah betul, sah, dan wajar, tetapi dengan nota peringatan agar hakim Mahkamah Sesyen dan Majistret berhati-hati dalam situasi serupa pada masa depan.
Rayuan ke Mahkamah Rayuan dan Keputusan Akhir
Tertuduh, yang tidak berpuas hati dengan keputusan itu, merayu ke Mahkamah Rayuan, yang membenarkan rayuan tersebut. Hakim Mahkamah Rayuan Shaik Daud, dalam penghakiman mahkamah, menyatakan bahawa budi bicara untuk memborgol tertuduh terletak sepenuhnya pada pegawai yang mempengerusikan, dan ia mesti dilaksanakan secara bijaksana dengan sokongan bahan yang boleh dipercayai.
Beliau menekankan bahawa berdasarkan pertuduhan yang dihadapi oleh tertuduh, sukar untuk membenarkan penggunaan borgol, dan hakim yang mempengerusikan tidak melaksanakan budi bicara secara bijaksana. Seperti hakim Mahkamah Tinggi, beliau juga membuat nota peringatan agar mahkamah rendah melaksanakan budi bicara mereka dengan bijaksana.
Kesimpulan dan Pengajaran untuk Pihak Berkuasa
Perbincangan ini berfungsi sebagai peringatan kepada polis dan pihak berkuasa penyiasat lain: keputusan untuk memborgol atau tidak harus dilaksanakan dengan budi bicara yang wajar, jika tidak bijaksana. Isu ini menekankan kepentingan mengimbangi keperluan keselamatan dengan perlindungan hak asasi manusia dalam proses keadilan.
Dengan merujuk kepada pelbagai kes dari India dan Malaysia, artikel ini menyoroti bahawa amalan memborgol tertuduh di mahkamah memerlukan pertimbangan yang teliti dan berasaskan bukti, demi memastikan keadilan dan penghormatan terhadap kebebasan peribadi.
