Mahkamah Syariah Putuskan Majlis Agama Islam Pulau Pinang Pemegang Amanah Tanah Wakaf RM500 Juta
Mahkamah Rayuan Syariah di Pulau Pinang hari ini menolak rayuan yang dibawa oleh tiga waris hartawan hartanah abad ke-19, Shaik Eusoff Shaik Latiff, yang menuntut hak ke atas sebidang tanah wakaf bernilai RM500 juta di George Town. Keputusan ini mengekalkan status Majlis Agama Islam Pulau Pinang sebagai pemegang amanah harta tersebut secara automatik mengikut undang-undang.
Keputusan Mahkamah dan Implikasi
Hakim Noor Hadina Ahmad Zabidi, yang menyampaikan keputusan mahkamah, menyatakan bahawa rayuan yang dibawa oleh Abdul Shukor PA Sultan, Syed Idross Syed Hassan Al Mashoor, dan Sheik Jelani Sheik Eman tidak mempunyai merit. Beliau menegaskan bahawa responden, iaitu Majlis Agama Islam Pulau Pinang, telah menjadi pemegang amanah tanah itu melalui operasi undang-undang. Panel hakim lain termasuk Hakim Nazri Abdul Rahim, manakala Hakim Abas Nordin tidak hadir atas sebab kesihatan tetapi memberikan persetujuan terhadap keputusan sebulat suara ini.
Rayuan itu ditolak tanpa sebarang perintah kos, menandakan penutupan kes yang telah berlarutan dalam sistem kehakiman. Keputusan ini dianggap signifikan kerana ia mungkin memberi kesan kepada kes-kes serupa di Pulau Pinang dan kawasan lain di Malaysia, terutamanya yang melibatkan isu wakaf dan amanah tanah.
Latar Belakang dan Hujah Pihak-pihak
Pihak perayu berusaha untuk mendapatkan semula tanah yang merangkumi dua hak milik seluas enam hektar di Air Itam. Mereka berhujah bahawa Shaik Eusoff telah mewasiatkan harta itu untuk dipegang dalam amanah bagi warisnya dan ditetapkan sebagai tanah wakaf hanya untuk tempoh 21 tahun selepas kematian anak terakhirnya. Anak terakhir daripada tujuh orang anaknya, seorang anak perempuan, meninggal dunia pada tahun 1932, dan tanah itu dikatakan telah kembali kepada harta keluarga pada tahun 1953 berdasarkan wasiat 10 muka surat bertarikh 30 Disember 1892 yang ditulis dalam bahasa Inggeris.
Dalam prosiding sebelumnya, keluarga tersebut cuba membatalkan wakaf dengan alasan bahawa wakaf tidak boleh dicipta untuk tempoh terhad seperti 21 tahun, tetapi mesti kekal selama-lamanya mengikut mazhab Shafi'i. Pertikaian ini telah dibicarakan di mahkamah sivil sejak akhir 1990-an, berpusat pada sama ada tanah itu dipegang dalam amanah atau merupakan wakaf, seperti yang ditegaskan oleh pihak berkuasa agama. Selepas keputusan Mahkamah Persekutuan, perkara itu dirujuk kepada mahkamah tinggi syariah untuk penentuan.
Hujah Majlis Agama Islam dan Isu Locus Standi
Majlis Agama Islam Pulau Pinang mengekalkan pendirian bahawa perayu bukanlah benefisiari harta tersebut, tetapi hanya waris kepada ahli perniagaan itu. Mereka juga berhujah bahawa perayu tidak mempunyai locus standi untuk mencabar wasiat. Majlis itu turut menyatakan bahawa sebahagian harta pusaka si mati telah diagihkan di kalangan waris pada tahun 1894.
Majlis itu berpendapat bahawa wasiat adalah sah di bawah undang-undang Islam, kerana wakaf itu bertujuan untuk kekal selama-lamanya, dengan hanya pemegang amanah yang boleh digantikan. Walau bagaimanapun, pengaturan ini telah digantikan apabila harta endowmen, termasuk tanah wakaf di Pulau Pinang, diletakkan di bawah Ordinan Lembaga Endowmen Mohamadan dan Hindu 1903. Pada tahun 1949, Enakmen Majlis Agama Islam Pulau Pinang diluluskan, memindahkan semua fungsi dan tugas lembaga kepada majlis tersebut.
Isu Terjemahan dan Bukti Pakar
Pihak perayu, dalam mencabar wasiat, gagal menyediakan terjemahan yang betul, manakala majlis itu mengemukakan bukti pakar untuk mentafsir niat pewasiat daripada bahasa Inggeris Victoria kepada bahasa Inggeris kontemporari dan Bahasa Malaysia. Ini menekankan kepentingan ketepatan dokumen dalam kes-kes undang-undang yang melibatkan warisan dan wakaf.
Kesimpulan dan Signifikansi
Keputusan mahkamah syariah ini menegaskan kewibawaan Majlis Agama Islam Pulau Pinang dalam menguruskan tanah wakaf dan menyelesaikan pertikaian warisan yang kompleks. Shaik Eusoff, seorang Jawi Peranakan berketurunan Gujarati, merupakan tokoh hartanah terkemuka yang dipercayai memiliki banyak tanah di George Town pada awal abad ke-19. Kes ini mencerminkan cabaran dalam mentafsir dokumen sejarah dan aplikasi undang-undang Islam dalam konteks moden, sambil menekankan perlunya ketelusan dan kepatuhan kepada prinsip syariah.
