Dalam artikel sebelum ini bertajuk “DKU adalah badan yang sesuai untuk memutuskan pelantikan seorang Undang” dan “Peguam mungkin menyalahgunakan sejarah undang-undang, tetapi bukan Salleh Abas”, saya merujuk kepada kes Mahkamah Persekutuan Dato Menteri Othman bin Baginda & Anor v Dato Ombi Syed Alwi bin Syed Idrus [1981] 1 MLJ 29. Dalam kes tersebut, lima orang hakim terkemuka mahkamah tertinggi telah menyampaikan lima penghakiman berasingan.
Itulah zamannya, seperti yang sering diperkatakan.
Namun, sebenarnya bukan lima tetapi enam orang hakim terkemuka yang menyampaikan penghakiman berasingan, jika seseorang itu mengambil kira Hakim Mahkamah Persekutuan yang bersidang sebagai Hakim Mahkamah Tinggi.
Kes ini bermula di Mahkamah Tinggi. Hakim Mahkamah Persekutuan Abdul Hamid (ketika itu) yang bersidang sebagai Hakim Mahkamah Tinggi menolak hujahan bahawa Mahkamah Tinggi tidak mempunyai bidang kuasa terhadap perkara yang berkaitan dengan soal adat dan resam orang Melayu di Luak Jelebu.
Keputusan itu dirayu. Pada zaman sebelum Mahkamah Rayuan ditubuhkan pada tahun 1994, rayuan dibawa ke Mahkamah Persekutuan.
Mahkamah Persekutuan bersidang dengan koram lima orang, iaitu (mengikut kekananan) Lord President Suffian, Pemangku Lord President dan Ketua Hakim Malaya Raja Azlan Shah, Hakim Mahkamah Persekutuan Salleh Abas, Hakim Mahkamah Persekutuan Ibrahim Manan dan Hakim Mahkamah Tinggi Hashim Yeop A Sani.
Yang Amat Mulia Raja Azlan Shah kemudiannya menggantikan Suffian sebagai Lord President. Salleh Abas pula menggantikan baginda. Abdul Hamid seterusnya menggantikan Salleh Abas sebagai Lord President. Sementara itu, Hashim Yeop A Sani kemudiannya menjadi Ketua Hakim Malaya.
Mereka adalah tokoh-tokoh terkemuka dalam badan kehakiman Malaysia.
Jadi, bagaimana mereka memutuskan kes tersebut?
Seperti yang dinyatakan sebelum ini, Abdul Hamid memutuskan bahawa mahkamah mempunyai bidang kuasa. Raja Azlan Shah memutuskan, antara lain, bahawa Dewan Keadilan dan Undang (DKU) adalah forum yang lebih sesuai untuk melaksanakan fungsi berkaitan pelantikan seorang Undang dan mahkamah boleh menolak remedi atas alasan forum non conveniens – iaitu, mahkamah boleh menolak untuk menjalankan bidang kuasa atas alasan bahawa badan lain lebih sesuai.
Salleh Abas memutuskan, antara lain, bahawa mahkamah tidak mempunyai bidang kuasa. Begitu juga Ibrahim Manan, manakala Hashim Yeop A Sani memutuskan bahawa DKU mesti dianggap sebagai penjaga adat di Negeri Sembilan dan nasihat DKU dalam perkara adat mesti dianggap mengikat dan muktamad.
Hakim paling kanan dan ketua badan kehakiman, Suffian, bagaimanapun, membangkang dengan memutuskan bahawa tiada apa-apa dalam Perlembagaan, Negeri atau Persekutuan, yang menyingkirkan bidang kuasa mahkamah terhadap pemilihan Undang yang dipertikaikan dan mahkamah mempunyai bidang kuasa dalam perkara tersebut.
Kes ini mengimbau kembali zaman ketika hakim-hakim yang berani dan adil bersidang di ruang keadilan, menanam keyakinan dalam sistem kehakiman. Itulah zaman apabila hakim-hakim berusaha tanpa mengenal penat lelah untuk menegakkan keadilan mengikut kedaulatan undang-undang, dan tiada yang lain.
Ia adalah satu cabaran kepada badan kehakiman semasa untuk mengembalikan zaman tersebut.
