Kerjasama BN-PH Tidak Akan Bertahan Hingga PRU16
Andaian bahawa Barisan Nasional (BN) dan Pakatan Harapan (PH) dapat meneruskan persefahaman politik mereka tanpa gangguan sehingga Pilihan Raya Umum ke-16 (PRU16) wajar diteliti. Walaupun Kerajaan Perpaduan telah memberikan Malaysia kestabilan selepas bertahun-tahun pergolakan politik, logik pilihan raya berbeza daripada logik pentadbiran. Gabungan yang bekerjasama dalam kerajaan tidak semestinya kekal sejajar apabila negara kembali ke peti undi.
Tiga Realiti Struktur Menghalang Kesinambungan
Tiga realiti struktur menunjukkan mengapa BN dan PH mungkin terpaksa memisahkan laluan pilihan raya sebelum PRU16. Pertama, strategi pilihan raya. Pilihan raya umum adalah pertandingan organisasi, masa, dan kejutan. Mana-mana gabungan yang mahu menang akan cuba menafikan peluang lawan untuk menyediakan respons yang terkoordinasi.
Jika BN mengekalkan persefahaman politik rapat dengan PAS sambil kekal dalam Kerajaan Perpaduan, PH akan kehilangan salah satu kelebihan strategik terbesar: kejutan strategik. Cabaran utama PH bukan BN sendiri, tetapi PAS yang dipimpin oleh Tan Sri Abdul Hadi Awang yang konsisten enggan menyederhanakan pendekatan politiknya atau meluaskan daya tarikan ideologinya di luar pangkalan sedia ada.
Sekiranya BN kekal terikat dengan PAS sambil mentadbir bersama PH, pembangkang akan mendapat akses belum pernah terjadi kepada pemikiran, jentera kempen, dan kalkulasi pilihan raya Kerajaan Perpaduan. Ini akan melemahkan keupayaan PH untuk melancarkan kempen berkesan yang dapat mengejutkan lawan. Pilihan raya yang berjaya sering memberi ganjaran kepada fleksibiliti dan kekaburan strategik. Keterlaluan ketelusan antara kem politik yang bersaing mengurangkan kelebihan tersebut.
Sabah dan Sarawak: Tonggak Penting
Pertimbangan kedua terletak di seberang Laut China Selatan. Sabah dan Sarawak bukan lagi pemain pinggiran dalam politik Malaysia. Mereka adalah tonggak penting bagi mana-mana gabungan yang mahu membentuk kerajaan persekutuan. Kekuatan parlimen mereka memastikan tiada gabungan nasional yang berdaya maju dapat mengabaikan sentimen politik Borneo.
Kedua-dua negeri mempunyai pemahaman yang berbeza tentang agama, federalisme, dan kewujudan bersama pelbagai budaya. Komuniti Kristian di Sabah dan Sarawak telah menggunakan perkataan “Allah” dalam ibadat dan kesusasteraan agama mereka selama beberapa generasi. Percubaan oleh aktor politik di Semenanjung Malaysia untuk menyekat atau melarang penggunaan tersebut telah menimbulkan keresahan di Borneo.
Oleh itu, sebarang persepsi bahawa BN bergerak lebih dekat ke arah rangka kerja politik pimpinan PAS berisiko menyebabkan ketidakselesaan di kalangan pemimpin dan pengundi di Sabah dan Sarawak. Ini bukan sekadar isu aritmetik pilihan raya tetapi keserasian politik. Pemimpin Sarawak dan Sabah telah konsisten menekankan kesederhanaan, federalisme perlembagaan, dan keharmonian agama sebagai ciri budaya politik mereka. Keutamaan mereka berbeza secara signifikan daripada penekanan ideologi yang diperjuangkan oleh Hadi Awang.
Psikologi Politik dan Ego PAS
Cabaran ketiga adalah psikologi politik. Selepas kemenangan BN dalam pilihan raya negeri Johor, PAS dengan cepat menegaskan bahawa keputusan itu mencerminkan sumbangan mereka sendiri kepada kejayaan BN. Tuntutan awam sebegitu menunjukkan bahawa kerjasama pilihan raya dengan PAS tidak mungkin kekal sebagai hubungan antara rakan setaraf yang saling menghormati. Sebaliknya, PAS di bawah Hadi Awang telah berulang kali memproyeksikan dirinya sebagai pemangkin yang sangat diperlukan di sebalik kejayaan pilihan raya rakan kongsinya.
Sekiranya naratif ini berterusan tanpa kawalan, tekanan mungkin timbul untuk BN mengakui PAS sebagai rakan dominan. Ketika itulah Umno menjadi parti yang dikecilkan, pemain kedua, yang tidak akan diterima oleh Umno. Tuntutan logik PAS adalah untuk BN menjauhkan diri sepenuhnya daripada PH, terutamanya DAP, di bawah slogan perpaduan Melayu-Islam yang biasa. Namun, Perlembagaan Persekutuan Malaysia sudah memberikan Islam kedudukan istimewa sementara melindungi hak agama lain. Raja berperlembagaan, perkhidmatan awam, dan institusi keselamatan tetap berakar umbi dalam kepimpinan Melayu-Islam.
Kedudukan Zahid dan Fadillah
Ini membawa Datuk Seri Ahmad Zahid Hamidi ke dalam posisi yang semakin rumit. Sebagai Timbalan Perdana Menteri I, Zahid memegang jawatan paling penting dalam kerajaan. Kerelevannya bergantung bukan sahaja pada memegang jawatan tetapi menunjukkan bahawa BN kekal komited sepenuhnya kepada Kerajaan Perpaduan sambil mengekalkan identiti politiknya sendiri. Sekiranya BN hanyut terlalu jauh ke arah PAS, Zahid berisiko terperangkap antara komitmen politik yang tidak serasi. Sebaliknya, jika dia dengan tegas mengesahkan komitmen BN kepada Kerajaan Perpaduan dan politik sederhana, dia mengekalkan kedudukannya sebagai pembina jambatan negara yang mampu bekerja merentasi jurang politik.
Dalam pengertian ini, Zahid mungkin tidak mempunyai pilihan selain melakukan pusingan-U politik daripada sebarang persepsi pergantungan strategik kepada PAS. Kegagalan berbuat demikian membawa risiko di luar Umno sendiri. Timbalan Perdana Menteri II, Datuk Seri Fadillah Yusof dari Sarawak, mewakili tradisi politik yang berbeza secara fundamental daripada PAS. Kepimpinannya mencerminkan politik konsensus di Malaysia Timur, di mana kesederhanaan, penginapan antara agama, dan kerjasama persekutuan pragmatik adalah terpenting. Tidak seperti pemimpin yang dikaitkan dengan PAS, Fadillah tidak membawa beban ideologi mengenai perdebatan tentang eksklusiviti agama atau mobilisasi politik sektarian.
Apabila Sabah dan Sarawak terus berkembang dalam kepentingan strategik dalam landskap parlimen Malaysia, taraf politik Fadillah mungkin meningkat secara semula jadi. Sekiranya Zahid kelihatan tidak dapat mendamaikan hubungan bersaing BN dengan PAS dan PH, pengaruhnya dalam gabungan persekutuan mungkin beransur-ansur merosot manakala peranan Fadillah sebagai pembina konsensus negara yang dipercayai menjadi semakin menonjol.
Kesimpulan: Pilihan di Hadapan
Akhirnya, PRU16 tidak akan menentukan gabungan mana yang membentuk kerajaan seterusnya. Ia juga akan menentukan falsafah politik mana yang terbaik mencerminkan masa depan Malaysia: satu yang berasaskan kesederhanaan perlembagaan yang luas di Semenanjung Malaysia, Sabah dan Sarawak, atau satu yang semakin dibentuk oleh pertikaian ideologi yang lebih sempit. Pilihan itu akan mempengaruhi bukan sahaja hasil pilihan raya tetapi kestabilan jangka panjang persekutuan Malaysia. Apa pun yang berlaku, Datuk Seri Zahid Hamidi dan Umno sentiasa mempunyai pilihan untuk membuat pusingan-U menjauhi PAS. Hanya pilihan ini akan mengelakkan pengakhiran yang hina dan awal kepada perkongsian dengan Pakatan Harapan yang anehnya berfungsi sejak ekonomi berkembang pada 5.8 peratus pada suku kedua dengan inflasi hanya 1.9 peratus.
