Adakah Syarikat Boleh 'Membeli' Jalan Masuk ke Indeks S&P 500?
Keputusan penyelidikan terkini mencadangkan bahawa syarikat-syarikat mungkin berkelakuan seolah-olah keahlian dalam indeks S&P 500 boleh diperoleh melalui pembelian perkhidmatan tertentu, walaupun tiada bukti langsung bahawa ia dijual secara terbuka. Ini berpotensi menjejaskan kredibiliti proses kemasukan ke dalam indeks yang sangat berpengaruh dalam dunia kewangan global.
Pengaruh Besar Indeks S&P 500
Indeks S&P 500 merupakan penanda aras kewangan yang amat penting, dengan trilion dolar dana pelaburan mengikutinya secara langsung dan banyak lagi dinilai berdasarkannya. Kemasukan ke dalam indeks ini sering meningkatkan harga saham syarikat, mengurangkan kos modal, dan memberikan prestij yang tinggi. Malah, banyak lembaga korporat mengaitkan pampasan eksekutif dengan prestasi relatif terhadap indeks ini.
Kriteria dan Discretion dalam Pemilihan
S&P menerbitkan kriteria terperinci untuk kemasukan indeks, termasuk permodalan pasaran minimum, kecairan, kelangsungan kewangan, dan perwakilan sektor. Walau bagaimanapun, kajian dari tahun 1980 hingga 2018 mendapati bahawa kriteria yang diterbitkan hanya menjelaskan tidak lebih daripada 15% daripada penambahan ke S&P 500. Banyak syarikat yang memenuhi semua kriteria dilepaskan, manakala yang lain diterima walaupun nampaknya tidak memenuhi syarat.
Tiada yang salah secara semula jadi dengan discretion dalam pembinaan indeks saham, dan S&P tidak mendakwa metodologinya adalah semata-mata mekanikal. Jawatankuasa indeks dijangka menggunakan pertimbangan. Tetapi apabila discretion terlibat, insentif menjadi penting.
Hubungan Antara Pembelian Penarafan dan Kemasukan Indeks
Kajian mendapati corak yang jelas: syarikat yang baru-baru ini memperoleh penarafan kredit S&P lebih berkemungkinan untuk dimasukkan ke dalam S&P 500. Bagi syarikat bukan ahli, kebarangkalian tanpa syarat untuk ditambah ke indeks adalah 15.5%; bagi syarikat yang baru membeli penarafan S&P, ia meningkat kepada 21.4%.
Satu penjelasan yang mungkin ialah S&P cenderung memihak kepada syarikat yang berkembang pesat, dan syarikat sedemikian secara semula jadi lebih berkemungkinan untuk mengeluarkan hutang dan mendapatkan penarafan kredit. Tetapi jika itu keseluruhannya, corak yang sama akan dilihat dalam kalangan syarikat yang membeli penarafan dari Moody's, dan ini tidak berlaku.
Tingkah Laku Syarikat yang Mencadangkan Hubungan
Tingkah laku syarikat selanjutnya mencadangkan bahawa mereka melihat hubungan antara pembelian penarafan dan kemasukan indeks. Apabila penggabungan antara syarikat S&P 500 mewujudkan peluang untuk penambahan baharu, syarikat bukan ahli yang besar secara tidak seimbang meningkatkan pembelian penarafan S&P mereka. Sebaliknya, selepas perubahan peraturan pada tahun 2002 yang membuat syarikat asing tidak layak untuk dimasukkan, syarikat bukan AS yang disenaraikan di bursa AS dengan ketara mengurangkan pembelian penarafan S&P berbanding Moody's.
Implikasinya jelas: apabila hadiah hilang, permintaan juga hilang. Secara keseluruhan, corak ini mencadangkan bahawa syarikat percaya membeli penarafan S&P meningkatkan peluang mereka untuk menyertai indeks.
Penjelasan Alternatif dan Kredibiliti Proses
Penjelasan lain yang lebih tidak bersalah ialah S&P memperoleh maklumat berguna semasa proses penarafan, yang membantunya memutuskan sama ada syarikat layak dimasukkan ke dalam indeks. Dalam kes itu, korelasi yang diperhatikan antara pembelian penarafan dan kemasukan seterusnya mencerminkan maklumat yang lebih baik dari proses penarafan dan bukannya insentif perniagaan.
Walau bagaimanapun, penjelasan ini sukar dipertahankan. Jika keputusan penambahan indeks bergantung pada maklumat bukan awam yang diperoleh melalui proses penarafan, itu akan menandakan penyimpangan dari metodologi yang diterbitkan oleh S&P, yang tidak menunjukkan bahawa maklumat penarafan peribadi digunakan dalam keputusan indeks. Selain itu, perkongsian maklumat sedemikian nampaknya bercanggah dengan kenyataan awam S&P bahawa jawatankuasa indeks dan jabatan penarafan beroperasi secara bebas dan tidak bertukar data khusus syarikat.
Tambahan pula, maklumat yang ditemui semasa proses penarafan boleh dengan mudah menurunkan peluang kemasukan syarikat seperti meningkatkan mereka. Akhir sekali, apabila kami melihat prestasi syarikat selepas menyertai S&P 500, tiada bukti bahawa penambahan discretion—termasuk yang dikaitkan dengan pembelian penarafan terkini—secara sistematik mengatasi penambahan berasaskan peraturan atau bahkan syarikat yang memenuhi kriteria tetapi dilepaskan. Dalam erti kata lain, discretion tidak nampaknya membawa kepada hasil yang lebih baik.
Sama ada keahlian S&P 500 secara literal dijual atau tidak, bukti mencadangkan bahawa syarikat berkelakuan seolah-olah ia mungkin. Dan apabila syarikat percaya bahawa membayar untuk penarafan boleh meningkatkan peluang mereka untuk dimasukkan ke dalam indeks, kredibiliti proses kemasukan berisiko.
Shang-Jin Wei, bekas ketua ahli ekonomi di Bank Pembangunan Asia, adalah profesor kewangan dan ekonomi di Columbia Business School dan Sekolah Hal Ehwal Antarabangsa dan Awam Universiti Columbia. Pandangan yang dinyatakan adalah milik penulis dan tidak semestinya mencerminkan pandangan FMT.
